ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ή ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Ο ΤΑΡΙΧΕΥΦΘΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ(βιντεο)

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Ο ΤΑΡΙΧΕΥΦΘΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ GETTY MUSEUM ,LOS ANGELES ,USA.HTAN ENAΣ ΝΕΑΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΓΥΡΩ ΣΤΟ 150 μ.χ.
ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΑ ΕΥΠΟΡΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ 18 ΕΤΩΝ.




Ιστορία: Δημητσάνα

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011


alt

Η Δημητσάνα είναι ένα χωριό του νομού Αρκαδίας, έδρα του ομώνυμου δήμου.

Βρίσκεται 63 χλμ βορειοδυτικά της Τρίπολης, σε υψόμετρο 960 μέτρων. Με ιδιαίτερα υγιεινό κλίμα, αποτελεί ιδεώδη προορισμό για χειμερινό και θερινό τουρισμό, ιδιαίτερα για τους πάσχοντες από άσθμα.

Μνημονεύεται για πρώτη φορά από τον Πατριάρχη Πολύευκτο το 967 μ.Χ. λόγω της ύπαρξης της Μονής Φιλοσόφου.

Κατα την Τουρκοκρατία, το χωριό υπήρξε σημαντικό κέντρο μορφωτικό ενώ δεν πρέπει να παραλείψουμε πως είναι η πατρίδα δύο Πατριαρχών, του Κυρίλλου Ε' και του Γρηγορίου Ε'. Επίσης, έβγαλε πολλούς Μητροπολίτες, σημαντικότερος εκ των οποίων ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Σήμερα, η βιβλιοθήκη που σώζεται, αποτελεί μνημείο για την Ελλάδα, δεδομένης της ύπαρξης σπανιότατων χειρογράφων εκείνων των καιρών.

Ανεκτίμητη υπήρξε η συνεισφορά του τόπου αυτού στην απελευθέρωση.Στους ονομαστούς μπαρουτόμυλους της, κατασκευάζονταν τα πυρομαχικά των αγωνιστών της επαναστάσεως.


πηγη


Ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας Δαυίδ Μέγας Κομνηνός.

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

alt

Ο Δαυίδ Μέγας Κομνηνός (περίπου 1408- 1 Νοεμβρίου 1463), υπήρξε ο τελευταίος Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1459-1461). Ήταν ο τρίτος γιος του Αυτοκράτορα Αλέξιος Δ' και της Θεοδώρας Καντακουζηνής.

Διπλωματικές προσεγγίσεις

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του προκατόχου του και αδελφού του,Ιωάννης Δ', του είχε δοθεί ο τίτλος του δεσπότη και συμβασιλέα. Ο ρόλος του ήταν σημαντικός κατά τις διαπραγματεύσεις με τους Γενουάτες και τους Οθωμανούς. Το 1458 πήγε στην Αδριανούπολη για να επικυρώσει την συνθήκη ειρήνης με τον Οθωμανο σουλτάνο Μωαμεθ Β'

Το 1459, όταν ανέλαβε την εξουσία, προσέγγισε διάφορους Ευρωπαίους ηγεμόνες (τον βασιλιά της Γαλλίας και τον Δούκα της Βουργουνδίας) και τον πάπα Πίο Β', για την δημιουργία μιας διευρυμένης συμμαχίας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας


 

Οθωμανική επέκταση και άλωση

Οι επαφές αυτές δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, αλλά προκάλεσαν την ανησυχία του Μωάμεθ Β'. Το καλοκαίρι του 1461 ξεκίνησε επικεφαλής 300 περίπου πλοίων από τον Εύξεινο ποντο. Αρχικά κατέλαβε διάφορα τουρκομανίκα εμιράτα και αμέσως μετά διέταξε το στόλο του να στραφεί κατά της Τραπεζούντας, ενώ ο ίδιος οδήγησε τον στρατό του στην πρωτεύουσα των Τουρκομάνων Ασπροπροβατάδων (Ak Koyunlu), οι οποίοι και συνήψαν αμέσως ειρήνη μαζί του.

Ο Δαυίδ πλέον ήταν εντελώς ανυπεράσπιστος και περικυκλωμένος. Όταν ο Μωάμεθ Β' έφτασε έξω από την Τραπεζούντα, ο στόλος του την πολιορκούσε ήδη. Η παρουσία του διέλυσε και τις τελευταίες ελπίδες των Τραπεζούντιων για αντίσταση. Ακόμη και ανάμεσα στους πολιορκημένους, υπήρχαν άρχοντες που ήταν πρόθυμοι να δεχτούν την οθωμανική κυριαρχία, μεταξύ αυτών και ο [[πρωτοβεστιάριος Γεώργιος Αμοιρούτζης. Ο Αμοιρούτζης ανέλαβε τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων και έπεισε τον Δαυίδ να παραδώσει την πόλη τον Αύγουστο του 1461.

Αμέσως μετά την παράδοση, ο Μωάμεθ εγκατέστησε τον Δαυίδ με την οικογένειά του και πολλούς από τους θησαυρούς του στην περιοχή του Στρύμονα, στη Μακεδονία και του παραχώρησε υψηλά εισοδήματα. Επίσης διέταξε να μεταφερθούν πολλές αρχοντικές οικογένειες της Τραπεζούντας στην Κωνσταντινούπολη, μέσα σ' αυτές ήταν και η οικογένεια του Αμοιρούτζη, η οποία τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον σουλτάνο. Επίσης, αιχμαλωτίστηκαν 1.500 νέοι της Τραπεζούντας και έγιναν γενίτσαροι.

Τελικά το 1463, ο Δαυίδ, οι επτά από τους οκτώ γιους του και ο ανιψιός του εκτελέστηκαν στην Ανδριανούπολη, ως ένοχοι συνωμοσίας εναντίον του σουλτάνου.




alt 


Το Κάστρο της Κελεφάς στην Μάνη

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

alt

ΚΑΣΤΡΟ Κελεφάς  

Το Κάστρο της Κελεφάς χτίστηκε γύρω στα 1670, κατόπιν διαταγής του Μεγάλου Βεζίρη Κιοπρουλή που έστειλε έξι (6) χιλιάδες  άντρες, που στρατολογήθηκαν από την Αθήνα, την Εύβοια και την Ναύπακτο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό (το χτίσιμο) έγινε προς χάριν του διασήμου αρχιπειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη καταγόμενου από τη μεγάλη οικογένεια των Κοσμάδων, που είχε τις ρίζες της από τη Βάθια της Μάνης, με σκοπό να διαιρέσει και να υποτάξει τούς Μανιάτες. Το Κάστρο της Κελεφάς, που ήταν έδρα του Χασάν Πασά, χτίστηκε και διατηρήθηκε από τούς Τούρκους από το 1670 μέχρι το 1685, οπότε κατελήφθη υπό των Βενετών και των Μανιατών συμμάχων τους.
Ιδού πως περιγράφει ο Κωνσταντίνος Σάθας, στο βιβλίο του «ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΕΛΛΑΣ» την κατάληψη του Κάστρου από τούς Βενετούς και τούς Μανιάτες στις σελίδες 339-340: «Ο Χασάν Πασάς, διοικητής της Μάνης και Κεχαγιάς του Πασά της Πελοποννήσου, εδρεύων εν Κελεφά, συνομιλήσας μετά των αρχηγών της πολιορκίας Μακρή, Δοξαρά και Βούλτσου, μεταβάς παρέδωκε τας κλεις εις χείρας του Μοροζίνη, επί τω όρω ίνα η εκ χιλίων ανδρών φρουρά μετακομισθεί εις ελαφονήσια ... Καλώς διευθετήσας τα εν Μανη ο Ενετός αρχιστράτηγος και διορίσας προβλεπτάς της μεν Ζαρνάτας τον Νικόλαον Πολάνην και Φραγκίσκον Τιέπολον, του δε Κελεφά τον Βερνάρδον Βαλβην, και αρμοστήν της επαρχίας τον Λορέντζον Βενιέρην εδρεύοντα εν Κελεφά, και φρουράρχους τον Πρατεσίνην και Νικόλαον Μαχαιριώτην απέπλευσεν εις Κέρκυραν προς παραχείμασιν...». 


Το Κάστρο της Κελεφάς παρέμεινε στα χέρια των Βενετών και των Μανιατών για τριάντα (30) ολόκληρα χρόνια, δηλαδή από το 1685 που το κυρίευσαν μέχρι το 1715. Το έτος 1715 το Κάστρο επανήλθε στα χέρια των Τούρκων και οι Βενετοί έφυγαν από ολόκληρη την Πελοπόννησο. Από τότε έχασε σιγά - σιγά την αξία του, μειώνεται και ο σκελετός του ερειπώνεται. Λέγεται ότι στο κάστρο της Κελεφάς, στο Οίτυλο και στον όρμο του, τοποθετεί ο Ιούλιος Βερν τούς ήρωές του, στο βιβλίο του «Οι πειραταί του Αιγαίου» όπου και περιγράφει με καταπληκτική ακρίβεια το κάστρο, τη χαράδρα και την τοποθεσία γύρω απ' αυτό.
Αυτή είναι εν συντομία, η ιστορία του Κάστρου της Κελεφάς,  που για να χτιστή στοίχισε ποταμούς αίματος και ιδρώτα, μέχρις ότου στηθεί στον αφιλόξενο εκείνο πέτρινο όγκο και γίνει άπιαστο και θρυλικό. Το έκτισαν μεν Τούρκοι μαστόροι, αλλά το τελειοποίησαν Ενετοί. Γι αυτό πολλοί συνηθίζουν να το ονομάζουν το «Βενετσιάνικο Κάστρο». Όλοι οι κάτοικοι της Κελεφάς και των γύρω χωριών, γνωρίζουν το Κάστρο, αλλά πολλοί το βλέπουν σαν ένα θρύλο και αγνοούν την σημαντική ιστορία του και το ρόλο που έπαιξε στην δύσκολη εκείνη εποχή. 


Δημήτριος Ίτσιος : Το παλικάρι που έγινε σημαία,ένας ακόμα χαμένος Ήρωας

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Η θυσία του λοχία Δημήτρη Ίτσιου, απο τα Άνω Πορόϊα, που αντιστάθηκε ηρωϊκά τους Γερμανούς εισβολείς στην Ελλάδα, στις 6/4/1941 στην κορυφή του Μπέλες στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Ενα πραγματικα συγκηνιτικο βιντεο!με μια σκληρη Ιστορια και ενα πανεμορφο τραγουδι μαλλον γραμμενο για αυτον!
* η ιστορία του υπάρχει στο παρακάτω βίντεο,απλά τέλειο.



alt



χαμενα ελληνικα γραμματα (Κόππα Ϟ ϟ ή Ϙ ϙ)

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Το κόππα (ή, ί) είναι γράμμα των πρώιμων ελληνικων  αλφαβητων μεταξύ του π και του ρ, που ισοδυναμούσε ηχητικά με το κ. Ενώ το γράμμα κάππα χρησιμοποιήθηκε στην ελληνική για να δηλώσει στη γραφή, ως τα μέσα περίπου του 6ου π.Χ. αιώνα το άηχο κλειστό ουρανικό σύμφωνο που προφέρουμε λ.χ. στα νεοελληνικά κυρία - και, την ίδια περίοδο για την απόδοση του άηχου κλειστού υπερωικού συμφώνου πρό των ο και υ, αυτού που προφέρουμε σήμερα στις λέξεις κόσμος -ακούω χρησιμοποιήθηκε το γράμμα κόππα (ή). Έτσι στα αρχαϊκά ελληνικά αλφάβητα βρίσκουμε να γράφονται ΔΙΚΕ (=δίκη), ΚΑΛΟΣ(=καλός), ΑΛΚΙΒΙΑΔΕΣ(=Αλκιβιάδης), αλλάήΑήΟΣ (=κακός), ήΟΡΕ(=κόρη), ΛΕήΥΘΟΣ(=λήκυθος), ήΟΡΙΝΘΟΣ(=Κόρινθος).

Φωνολογικώς η χρήση δύο διαφορετικών γραμμάτων στις αρχαϊκές, κυρίως, επιγραφές σημαίνει ότι το φωνολογικό σύστημα της Ελληνικής διέθετε δύο αλλόφωνα του κ: ένα ουρανικό και ένα υπερωικό, κάτι αντίστοιχο δηλαδή στην προφορά -αλλά όχι στη γραφή- με αυτό που συμβαίνει στη νέα Ελληνική. Η γενικευμένη χρήση ενός μόνο κ (του κάππα) από τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα σημαίνει είτε ότι η διαφορά αυτή στην προφορά έπαψε από τότε να υπάρχει είτε ότι έπαψε απλώς να δηλώνεται στη γραφή.

Ενώ για τη γραφή λέξεων χρησιμοποιήθηκε η μορφή του αρχαϊκού κόππα ( Ψ Ω ), στο ελληνικό σύστημα  αριθμησης το κόππα χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα με τη μορφή του κεραυνόμορφου κόππα ( ή ί )για να δηλώσει τον αριθμό 90.

Σε εμας αυτα τα γραμματα "χαθηκαν" και εμφανιστηκαν σε "αλλους"


alt alt


Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος (1282-1328)

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010


Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (1282 - 1328). Γιος του Μιχαήλ Η΄ του Παλαιολόγου. Συμβασίλεψε με τον πατέρα του από το 1272. Παρέλαβε ένα κράτος που περνούσε κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση. Τακτοποίησε εύστοχα τα εκκλησιαστικά, έλαβε οικονομικά μέτρα και βελτίωσε τη δικαιοσύνη. Προσπάθησε να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με τους Ούγγρους, τους Σέρβους και τους Βουλγάρους παντρεύοντας γυναίκες της βασιλικής οικογένειας με τους ηγεμόνες τους. Κάλεσε τους Καταλανούς μισθοφόρους υπό το Ρογήρο εναντίον των Τούρκων. Οι Καταλανοί νίκησαν τους Τούρκους στη Λυδία, στην Καρία και στη Φιλαδέλφεια, κατόπι όμως άρχισαν ληστρικές επιδρομές στις βυζαντινές επαρχίες. Νίκησαν το στρατό του Μιχαήλ στο Άπρος, προχώρησαν ερημώνοντας τη Θράκη και τη Θεσσαλία, νίκησαν στην Κωπαΐδα τους Φράγκους της Αθήνας και εγκαταστάθηκαν στην Αττικοβοιωτία. Ο Ανδρόνικος ήρθε σε ρήξη με τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄, ο οποίος τον ανέτρεψε και τον έκλεισε σε μοναστήρι.

alt


ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Α' ΜΕΓΑΣ 379-395

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Α΄ΜΕΓΑΣ (379-395)

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου ήταν και οι καταστροφικές επιδρομές των Γοτθων 
Ο αυτοκράτορας σύναψε μαζί τους ειρήνη, επιτρέποντας στους Οστρογότθους να εγκατασταθούν στην Παννονία (τη σημερινή Ουγγαρία) και στους Βησιγότθους  στην Κάτω Μοισία (τη σημερινή Βόρεια Βουλγαρία). Στα εδάφη αυτά απολάμβαναν πλήρη φορολογική απαλλαγή και αυτονομία και υποχρεούνταν να συμμετέχουν στην άμυνα του κράτους στην περιοχή τους. Με τον τρόπο αυτό οι Γότθοι διείσδυσαν στην αυτοκρατορία, γεγονός, του οποίου οι συνέπειες φάνηκαν αργότερα. 
alt
Σε ό,τι αφορά στη θρησκευτική πολιτική του, ο Θεοδόσιος Α' υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Χριστιανισμού, πράγμα στο οποίο οφείλεται και ο χαρακτηρισμός του ως Μέγας. Ήδη από το 380 είχε ορίσει με διάταγμα το Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους. Συγκάλεσε τη Β' Οικουμενική Σύνοδο το 381 στην Κωνσταντινούπολη, όπου καταδίκασε τις αιρέσεις, συμπλήρωσε και επικύρωσε το Σύμβολο της Πίστεως. Έλαβε επίσης αυστηρά μέτρα εναντίον των ειδωλολατρών και των αιρετικών. Με τις αποφάσεις του σχετίζεται η καταστροφή πολλών αρχαίων ναών καθώς και η απαγόρευση όλων των εκδηλώσεων που θεωρούνταν ειδωλολατρικές, ανάμεσά τους και των Oλυμπιακών Αγώνων. 

Στην εσωτερική πολιτική του ο altΘεοδόσιος ενίσχυσε την τάξη των βουλευτών καθώς και τη δύναμη των κρατικών υπαλλήλων, που ωστόσο, όπως φαίνεται από τη νομοθεσία της εποχής, χαρακτηρίζονταν από διαφθορά. Προσπάθησε να περιορίσει τη δύναμη των μεγαλογαιοκτημόνων προς όφελος των φτωχών γεωργών. Οι αυξημένες δαπάνες του κράτους λόγω της πολυδάπανης ζωής, αλλά και των φυσικών καταστροφών, των βαρβαρικών επιδρομών και της πολιτικής του αυτοκράτορα ως προς τους Γότθους, οδήγησαν σε σκληρή φορολογική πολιτική που προκάλεσε όχι μόνο δυσβάσταχτο βάρος στους φορολογούμενους αλλά και αγανάκτηση. Κατά καιρούς ξέσπασαν ταραχές και επαναστάσεις που ο αυτοκράτορας κατάφερε να καταστείλει, αρκετές φορές με βίαιο τρόπο. Οι εξεγέρσεις στην Αντιόχεια αλλά και την Αλεξάνδρεια ήταν ενδεικτικές της κατάστασης.

Τον Ιανουάριο του 395 εξασθενημένος σωματικά και ψυχικά ο Θεοδόσιος αρρώστησε και πέθανε.
πηγη 
http://www.fhw.gr

αρχαιος Αθηναιος πολεμιστης 4ου Αιωνα π.Χ.

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

alt

ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΟΠΛΙΤΗΣ ,ΜΕΣΑ ΤΟΥ 4ου ΑΙΩΝΑ π.Χ.

Οι Αθηναίοι οπλίτες φαίνεται πως ηταν εξοπλισμένοι με μεταλλικούς μυώδεις θώρακες,οι οποίοι φοριούνταν με δερμάτινο επενδυτή με πτέρυγες (σπολάς).Καθώς οι θωρακοφόροι της Αθήνας δεν έφεραν περικνημίδες,η χρήση των δερμάτινων πτερυγών κρινόταν αναγκαία για τον οπλίτη προκειμένου να καταπολεμήσει την ανασφάλεια του για το αθωράκιστο κάτω ήμισυ του σώματος του.Ο οπλίτης της εικόνας φέρει επιπροσθέτως χαρακτηριστίκο κράνος θρακο-αττικο τύπου με ανατομικές παραγναθίδες και ασπίδα τύπου <<οπλον>> με επιζωγραφισμένο το γράμμα Α σύμβολο των Αθηνών για τη συγκεκριμένη περιόδο.


*ENGLISH:The Athenian soldiers seem to have been equipped with metal torso protectors (Thorakofori), which were worn with a tunic made of leather strips. Additionally, the Athenian Thorakofori were unwieldy, so the use of leather strips was necessary as the soldier needed to protect the unshielded lower half of his body. The soldier is also wearing an Attic helmet complete with side-protectors. In addition to this, he is holding a shield typical of the period, with the letter A on it - the symbol of Athens at the time.



πηγη(εκδοσεις περοσκοπιο)


Η Φραγκοκρατία στην Αθήνα (1204-1311)

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010


altalt
Η άσχημη κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η πόλη της Αθήνας επιδεινώθηκε με την έλευση των Φράγκων, οι οποίοι μόλις την κατέκτησαν επιδόθηκαν σε καταστροφές και λεηλασίες ναών και μνημείων και βιαιοπραγίες κατά του πληθυσμού.

Η Αθήνα παραχωρήθηκε στον Όθωνα de la Roche (1205-1225), που θεμελίωσε τη δυναστεία των βουργουνδών ηγεμόνων της. Η ηγεμονία, με έδρα της τη Θήβα, συμπεριέλαβε αρχικά την Αττική, τη Βοιωτία, τη Μεγαρίδα και αργότερα το Ναύπλιο (1210) και το Άργος (1212). Ο Όθων μοιράστηκε την κυριαρχία της Θήβας, που προσαρτήθηκε στη δικαιοδοσία του μετά το 1210-1211, με τον ανιψιό του Guy. Το δουκάτο της Αθήνας είχε συνολικά τέσσερα λιμάνια: τον Πειραιά, το Ναύπλιο, την Αταλάντη και το Λιβάδοστρο. 

Οι Βουργουνδοί διατήρησαν τα οικογενειακά τους φέουδα για περισσότερο από έναν αιώνα. Ο Όθων, αφού κυβέρνησε τις κτήσεις του για μια εικοσαετία περίπου, επέστρεψε στη Βουργουνδία αφήνοντας κληρονόμο του τον ανιψιό του Guy (1225-1263), που έγινε γνωστός με την ανάμειξή του στη διαμάχη για την ευβοϊκή διαδοχή (1256-1258) εναντίον του Γουλιέλμου Β' Βιλλεαρδουίνου. Το 1258 ηττήθηκε μαζί με το φραγκικό συνασπισμό από το Γουλιέλμο στο Καρύδι, κοντά στα Μέγαρα, και κατόπιν πήγε στο Παρίσι, όπου έλαβε τον τίτλο του δούκα της Αθήνας από το γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Θ' (1226-1270). 

Ο διάδοχος του Ιωάννης κυβέρνησε από το 1263 ως το 1280. Στις τελευταίες δεκαετίες του 13ου αιώνα η κυριαρχία της οικογένειας των la Roche απλώθηκε στη Θεσσαλία και στην Αχαΐα. Ο Γουλιέλμος de la Roche (1280-1287), κύριος ήδη της Λιβαδειάς, μετά το γάμο του με την Ελένη Κομνηνή Δούκαινα -κόρη του σεβαστοκράτορα Ιωάννη των Νέων Πατρών- πρόσθεσε στα φέουδά του πόλεις της Θεσσαλίας ως προικώες, ενώ το 1285 ορίσθηκε βάιλος της ηγεμονίας της Αχαΐας. Μετά το θάνατό του, το 1287, τον διαδέχθηκε ο δεκάχρονος γιος του Guy II (1287-1308), την κηδεμονία του οποίου ανέλαβε η μητέρα του. Διάδοχος του Guy II και τελευταίος εκπρόσωπος της Φραγκοκρατίας στη Στερεά Ελλάδα ήταν ο Gautier, γιος του Oύγου de Brienne, δεύτερου συζύγου της Ελένης Κομνηνής.